Þetta segir Magnús Ingi Árnason, sextán ára Verzlingur og formaður ungmennaráðs Kópavogs. Magnús vakti athygli fyrir skelegga umræðu á málþingi sem ungmennaráðið hélt í Salnum fyrir jól.

„Þangað mættu barnamálaráðherra, bæjarstjórinn og allir bæjarfulltrúar. Við lögðum áherslu á, og náðum í gegn, að opna hinsegin félagsmiðstöð og auka sálfræðiþjónustu fyrir ungmenni í skólum Kópavogs; að tryggja að hún sé aðgengileg fyrir alla. Okkur liggur á hjarta að bæta líf og tilveru ungmenna í okkar samfélagi og er að takast vel upp með það,“ segir Magnús.

Gott að búa í Kópavogi

Magnús er ekki innfæddur Kópavogsbúi heldur flutti hann úr Breiðholtinu yfir í Kópavog á tíunda árinu og býr nú alsæll í Lindahverfinu.

„Ég er þakklátur fyrir að hafa flutt í Kópavoginn úr Seljahverfinu. Það var gæfuspor og hefur reynst besti staðurinn fyrir okkur fjölskylduna að búa á. Það var léttir fyrir mig að koma í Lindaskóla sem tók vel á móti mér því í gamla skólanum var ekkert sérstaklega góður andi. Við fluttum í hverfi sem hentar okkur sérlega vel og samfélag sem tók vel á móti okkur. Við tökum því heilshugar undir þau fleygu orð að það sé gott að búa í Kópavogi,“ segir Magnús kíminn.

Hann útskrifaðist úr Lindaskóla í fyrra vor.

„Ég kom nýr inn í skólann þar sem ég þekkti engan og man hvað mér fannst ógleymanlega gaman að kynnast nýju fólki og frábærum krökkum þar sem allir voru vinir.“

„Mín Kópavogssaga hverfist einmitt um fyrsta skóladaginn minn í Lindaskóla, sem var mjög eftirminnilegur. Ég kom nýr inn í skólann þar sem ég þekkti engan og man hvað mér fannst ógleymanlega gaman að kynnast nýju fólki og frábærum krökkum þar sem allir voru vinir. Nemendahópurinn var sterkur og þótt maður talaði ekki við alla vissi maður að ef maður leitaði til einhvers var sá hinn sami alltaf til staðar. Ég fann strax að þarna átti ég heima og ég fann mikinn mun á náminu. Við í Lindaskóla vorum heppin að fá að taka lokapróf. Það skiptir máli og hjálpaði mér mikið, eins og ég varð áskynja þegar ég sá suma samnemendur mína í Verzló í áfalli yfir því að fara í lokapróf eftir að hafa eingöngu verið í símati í sínum grunnskólum. Mér finnst samt að við ættum ekki að útiloka símatsáfanga en að undirbúa samræmi og lokapróf, eins og í vor þegar grunnskólanemendum í Kópavogi verður skylt að taka samræmd próf á ný.“

Samkvæmisdansinn gott veganesti

Samkvæmisdans hefur átt hug Magnúsar allan undanfarin þrettán ár en nýlega setti hann dansskóna á hilluna.

„Mér skilst á mömmu að hún hafi verið að spila skemmtilegt lag þegar ég byrjaði að klappa með í takt. Þá var ég þriggja ára og amma sagði að þessi snáði væri á leið í samkvæmisdans. Mamma hafði þá einmitt verið að leita að einhverju skemmtilegu fyrir mig að gera um helgar og úr varð að ég mætti á klukkutíma langar æfingar við að dansa fugladansinn og fleira. Svo hélt ég alltaf áfram, sem er ein besta ákvörðun sem ég hef tekið og fannst alltaf jafn gaman. Ég var þrjú ár í landsliðinu í samkvæmisdansi og fór í fyrrasumar til keppni í Bremen í Þýskalandi þar sem gekk vel,“ segir Magnús og bætir við að dansinn hafi verið gott veganesti út í lífið.

„Í dansinum lærði ég mikinn sjálfsaga og hreyfingar sem eru í senn styrkjandi og tengdar við hugann. Í samkvæmisdansi er maður með dansfélaga og saman samræmum við okkur í tónlist og dansi. Þetta er tímafrekt sport og stundum var maður allan daginn á dansgólfinu, en ég naut þess. Ég var heppinn að kynnast stóra danssamfélaginu og þótt Ísland sé lítil eyja tekur hún sitt pláss í dansheiminum og er eftir því tekið.“

„Ég var heppinn að kynnast stóra danssamfélaginu og þótt Ísland sé lítil eyja tekur hún sitt pláss í dansheiminum og er eftir því tekið.“

Móðir Magnúsar er Ásta Karen Magnúsdóttir og faðir hans Árni Birgir Guðmundsson.

„Mamma og pabbi voru mjög ung þegar þau áttu mig og fóru í sundur þegar ég var þriggja mánaða. Þegar ég var fimm ára og búinn að vera í samkvæmisdansi í tvö og hálft ár eignaðist ég stjúppabba, Arnar Má Einarsson sem fyrir tilviljun hafði líka verið í samkvæmisdansi til 21 árs aldurs, keppt með landsliðinu utanlands og þekkir þennan heim mjög vel. Það var aldeilis heppilegt fyrir mig og hjálpaði mér mikið enda vissi Arnar hvað hann var að gera og hafði meira að segja gengið í Dansskóla Sigurðar Hákonarsonar eins og ég,“ segir Magnús stoltur af sínu sterka baklandi.

„Þegar ég var yngri átti ég tíu ömmur og afa, og þar til nú í desember átti ég langalangömmu, Þórhildi Magnúsdóttur, sem hafði verið elst Íslendinga í þrjú ár þegar hún andaðist 107 ára gömul. Ég þekkti hana vel og kannski er dansinn í genunum því hún elskaði dans og fannst að allir ættu að dansa. Ég hef notið þeirrar gæfu að kynnast mörgum kynslóðum af fólkinu mínu því foreldrar mínir eignuðust mig svo ung.“

Að láta gott af sér leiða

Ekki voru liðnir nema tveir dagar frá því að Magnús setti dansskóna á hilluna að hann rak augun í auglýsingu frá félagsmiðstöðinni Molanum þar sem óskað var eftir áhugasömum ungmennum í ungmennaráð Kópavogs.

„Þannig var það algjör tilviljun að ég hellti mér út í ungmennaráðsstörf. Ég hafði áður tekið þátt í barnaþingi hjá Kópavogi og þessi auglýsing kallaði á mig og mér þótti hún merki um að ég ætti að slá til. Þetta á mjög vel við mig og við erum sérstaklega heppin í ár með hversu hópurinn er sterkur og með fjölbreytt sjónarmið. Að starfa í ungmennaráði er virkilega skemmtilegt og ég gæti ekki mælt betur með því fyrir ungmenni á

„Það er svo smitandi fyrir alla að uppgötva að þeir geta haft áhrif og bætt heiminn.“

mínum aldri sem vilja láta gott af sér leiða og kynnast frábæru fólki,“ segir Magnús sem tekur einnig virkan þátt í sex öðrum ungmennaráðum, þar á meðal hjá Unicef, Amnesty og Sameinuðu þjóðunum, ásamt því að vera í Félagi Sameinuðu þjóðanna sem ungmenni hér á landi eru að byrja með hér á landi þessa dagana.

„Ég vissi alltaf að ég hefði áhuga á félagsstarfi og mannréttindum en ég vissi ekki hvernig eða hvar ég ætti að byrja. En um leið og maður finnur sér eitthvað opnast svo margar dyr. Margir á mínum aldri þora ekki inn um þessar fyrstu dyr því þeir vita ekki hvað þeir eru að ganga inn í, en því mikilvægara er að taka skrefið. Ég á vini sem voru hikandi og ég hef hálfpartinn dregið með mér og þá hefur opnast farvegur; þeir kynnast skemmtilegu fólki og finna sér tilgang eins og hér í Kópavogi þar sem við getum lagt okkar á vogarskálarnar til að gera hluti sem eru raunverulega mikilvægir. Maður upplifir tilgang með því að gefa til samfélagsins og það er einfaldlega frábært og gefandi. Það skiptir máli að fá áheyrn og uppgötva að við gerum gagn. Það er svo smitandi fyrir alla að uppgötva að þeir geta haft áhrif og bætt heiminn.“

Hinsegin félagsmiðstöð öruggur staður

Sem formanni ungmennaráðs Kópavogs liggur Magnúsi mest á hjarta að betrumbæta strætókerfið á höfuðborgarsvæðinu og gera það aðgengilegt fyrir alla.

„Nú er ég til dæmis að koma beint úr skólanum með strætó og vagninn var tíu mínútum of seinn. Ferð með strætó tekur alltof langan tíma og er alltof dýr fyrir þau sem hafa ekki efni á bíl eða þá foreldra sem hafa ekki tök á að skutlast um allan bæ. Hví eiga þau að vera seinni í förum en aðrir af því þau taka strætó? Ég hef óskað eftir því að það verði frítt í strætó eins og er á Akureyri, og hví ekki líka í Kópavogi? Ég hef líka rætt við bæjarráðið að fundin verði leið til að hafa fargjöldin í það minnsta ódýrari fyrir þá sem eiga erfitt með að komast á milli staða án strætó. Svo vill maður auðvitað alltaf betri tímatöflu, en draumamarkmið mitt er að koma þessu að því ég reyni þetta á eigin skinni á hverjum degi,“ segir Magnús.

Eins og áður kom fram kom ungmennráð Kópavogs því á koppinn að hinsegin félagsmiðstöð er nú starfrækt í Molanum á miðvikudögum og stendur leit yfir að sérstöku húsnæði fyrir hana.

„Viðtökurnar hafa verið frábærar og mætingin góð. Við erum með hinsegin einstaklinga í ráðinu, þekkjum marga hinsegin og vissum að þörfin væri mikil því skólarnir hafa ekki sinnt þessum hópi sérstaklega. Félagsmiðstöðin hjálpar mörgum að hitta aðra á sama báti og er öruggur staður fyrir þau sem tengjast ekki í hefðbundnum félagsmiðstöðum,“ segir Magnús.

Hann á sér einnig draum um að Kópavogur taki upp sameinandi keppni í söng og leiklist fyrir unglinga bæjarins, svipað og Skrekkur er í Reykjavík.

„Okkar raddir þurfa að heyrast um það sem vantar og bæta þarf fyrir kópvogsk ungmenni og hér er hlúið að unga fólkinu. Við fáum bæjarfulltrúa á okkar fundi sem spyrja hvernig okkur líður og hvað okkur finnst vanta. Það er einstakt.“

Ekkert sem stoppar mann

Það stefnir í spennandi sumar hjá Magnúsi Inga sem hlaut nýverið Fullbright-styrk til að stunda sumarnám við Vanderbilt-háskólann í Nashville, Tennessee.

„Þar fæ ég að upplifa hvernig það er að vera í bandarískum háskóla og kynnast þeirri menningu. Að vera í ungmennaráðum opnar margvísleg tækifæri og margir spyrja hvernig ég fór að þessu. Svarið er einfaldlega að maður verður að byrja einhvers staðar og þá er ekkert sem stoppar mann,“ segir Magnús.

Honum hefur alltaf gengið vel að læra en segist þó lítill stærðfræðimaður.

„Ég er þakklátur fyrir að hafa fyrstu árin búið hjá ömmu og afa því amma kenndi mér meðal annars að lesa þegar ég var fjögurra ára. Í fyrsta bekk las ég því heilu bækurnar á meðan flestir voru í lestrarheftunum og það hjálpaði mér vissulega að byrja hlaupandi í skóla. Ég hef mikinn áhuga á félagsvísindum og tungumálum, ekki síst frönsku, og stunda nú nám á alþjóða- og félagsvísindabraut í Verzló,“ segir Magnús sem er fyrir löngu búinn að finna sína fjöl þegar kemur að framtíðinni.

„Draumurinn er að verða sendiherra. Að geta talað fyrir þá sem hafa ekki röddina til þess.“

„Ég er mikill aktívisti og mikið fyrir mannréttindi. Ég stefni á að fara inn í alþjóðastjórnmál og starfa hjá Sameinuðu þjóðunum. Það held ég að sé mín hilla í lífinu og draumurinn er að verða sendiherra. Að geta talað fyrir þá sem hafa ekki röddina til þess, rétt eins og ég geri hjá Amnesty þar sem maður sér hryllinginn í heiminum. Við í ungmennaráði Amnesty unnum nýlega verkefni sem kallast „Þitt nafn bjargar lífi“ og snýst um að fólk skrifi nafn sitt undir áskorun til stjórnvalda, án þess að það kosti krónu né skuldbindingu. Við sendum undirskriftarlistann til ríkisstjórnarinnar og í kjölfarið var konu sem handtekin var í Túnis fyrir að tala gegn þarlendum stjórnvöldum sleppt úr haldi vegna þessa verkefnis okkar. Það var stórkostlegt,“ segir Magnús um verkefnið sem ungmenni í Póllandi hófu og sýndu Amnesty.

„Amnesty þótti verkefnið frábært, tók við boltanum og hljóp með hann í gegnum allan heiminn. Nú er verkefnið unnið í mörgum löndum og hefur þetta ákall ungmenna haft mögnuð áhrif um allan heim. Það sýnir hversu margt er hægt að gera með samtakamætti fólks.“

Ísfíkill sem Kópavogur faðmaði

Að flytja í Kópavog segir Magnús vera eitt það besta sem fyrir hann hefur komið.

„Ég á tvö uppáhalds svæði í Kópavogi sem kalla má tvö hjörtu bæjarins. Smáralind er náttúrlega geggjuð verslunarmiðstöð og ég dýrka að fara þangað með vinum til að hangsa, borða og kíkja í búðir. Mér þykir líka mjög vænt um Hamraborgina því þangað tók ég strætó og gekk um á hverjum degi í nokkur ár á leið minni í dansskólann í Auðbrekku. Þar er stjórnsýslan og menningin,“ segir Magnús sem hefur líka mikið dálæti á Ísbúð Vesturbæjar í Lindahverfinu.

„Maður kynnist fólki betur í ísbúðinni og alltaf gaman að spá í týpurnar, hvað fólk fær sér.“

„Ég er mikill ísfíkill, sem er hálfpartinn smá vandamál, og fer einum of reglulega í ísbúðina. Ef það er fiskur í matinn blikka ég mömmu iðulega til að komast í ísbúðina. Þangað fór maður með öllum vinum sínum og gerir enn, eins og eftir síðasta jólaballið í Lindaskóla þegar við fórum öll saman í ísbúðina á eftir og áttum saman huggulega stund. Maður kynnist fólki betur í ísbúðinni og alltaf gaman að spá í týpurnar, hvað fólk fær sér.“

Heima við fer mikill tími í lítinn hvolp, pulsuhund sem bættist nýlega við fjölskylduna, og svo námið, en í frítíma fer Magnús mikið út með vinum eða hrindir hlutum í framkvæmd með félögum sem hafa sömu hugsjónir í málefnum ungmenna.

„Það er gaman að vera ungur á Íslandi og ég geri mér grein fyrir því hversu heppinn ég er að búa hér í samanburði við ungmenni úti í heimi sem búa ekki á jafn frábærum stað. Auðvitað er alltaf eitthvað sem má bæta og við í ungmennaráðinu höfum opin augu fyrir því. Vissulega tekur maður eftir óhamingju og vanlíðan á meðal ungs fólks, ekki síst þar sem samfélagsmiðlar eru orðnir svo ofboðslega stór og ríkur þáttur í lífi yngri kynslóðarinnar sem hefur alist upp með þeim. Því er mikilvægt að taka utan um þessa hópa og vinna með þeim svo það sé pláss fyrir öll og þau geti fundið sinn fókus fyrir utan samfélagsmiðla. Við vinnum í því að allir finni sitt hlutverk í samfélaginu og hafi sinn stað. Sem jafningjar viljum hafa þau áhrif og ég lít mikið upp til fólks sem beitir sér í ungmennaráðum því það skiptir máli,“ segir Magnús, sáttur í Kópavogi.

„Það er allt svo frábært í Kópavogi; þetta er æðislegur bær. Hann faðmaði mig frá fyrsta degi og hér mun ég örugglega enda þegar ég festi rætur sem fullorðinn maður í framtíðinni.“

 

Eftir Þórdísi Lilju Gunnarsdóttur