Þetta segir Guðni Már Harðarson, prestur í Lindakirkju. Hann var í 10. bekk þegar hann ákvað að verða prestur eins og Jón Dalbú Hróbjartsson sem er kvæntur föðursystur hans og bauð Guðna að taka 10. bekkinn í Svíþjóð þar sem hann starfaði sem prestur Íslendinga. Sú tilhögun, og guðleg íhlutun, réðu úrslitum að séra Guðni er prestur í dag.

„Jón starfaði í Svíþjóð við það alla erfiðasta, að halda utan um íslenska sjúklinga sem fóru utan í lungna- og hjartaskipti sem þá var ekki framkvæmanlegt á Íslandi. Hann var líka með aðstandendur sjúklinganna í sálgæslu ásamt því að vera með kirkjustarf fyrir Íslendinga í Svíþjóð og Danmörku,“ útskýrir Guðni.

Tilurð þess að Jón Dalbú bauð Guðna að dvelja vetrarlangt hjá fjölskyldunni ytra var sá að yngri dóttur hans hugnaðist ekki að verða ein eftir í skólanum úti þegar eldri systir hennar flutti heim til Íslands til að fara í MR.

„Við ætluðum að eiga skólann, loksins orðnir elstir, vorum í ræðuliðinu og ætluðum að vinna!“

„Mér fannst frábær hugmynd að fara til Svíþjóðar. Mig hafði alltaf langað í skiptinám og þarna yrði ég með fjölskyldu sem ég þekkti. Ég sagðist því vera til í þetta ef ég fengi að vera með Margréti frænku í bekk en þá komu vöfflur á Jón sem sagði ólíklegt að það gengi upp því hún væri í einkaskóla og umsóknarfresturinn löngu liðinn. Ég kæmist hins vegar í hverfisskólann, en það hugnaðist mér ekki. Ég var líka tvístígandi því bestu vinir mínir í Árbæjarskóla spurðu hvort ég væri ruglaður að ætla að sleppa 10. bekknum heima. Við ætluðum að eiga skólann, loksins orðnir elstir, vorum í ræðuliðinu og ætluðum að vinna!,“ rifjar Guðni upp og nú voru góð ráð dýr.

„Þannig að ég bað til Guðs í einlægni: „Ef ég á að fara þarna út, þá verður þú að sýna mér það. Ég vil vera með Margréti í bekk og lít þannig á að ef ég á að fara út verði ég með henni í bekk.“

Daginn eftir segir Jón við mig að hann hafi farið til skólastjórans með einkunnirnar mínar og fengið þau svör að ekki væri laust pláss fyrir mig í skólanum. Til vonar og vara fletti hann samt upp nemendalistanum og rak upp stór augu: „Heyrðu nú mig, það hætti einn nemandi í skólanum í gær. Ég sé að hann er í sama árgangi og bekk og dóttir þín. Við erum auk þess með kvóta og þurfum að taka inn visst marga útlendinga svo þú mátt bara fá þetta pláss fyrir íslenska drenginn.“

Þá vissi ég að Guð væri að leiðbeina mér að fara þessa leið, og á þessum vetri í Svíþjóð var Jón mér svo mikil fyrirmynd að ég fann að þetta væri mér ætlað. Bænasvar við þessari einföldu bæn var fyrir mér skýr leiðbeining um að ég ætti að leggja prestsskapinn fyrir mig,“ segir Guðni um dýrmæta lífsreynslu í Svíaríki þar sem hann náði góðum tökum á sænsku og tók sænsk samræmd próf.

„Veturinn í Svíþjóð hafði ég mikinn aðgang að Jóni Dalbú, gat spurt hann við matarborðið að öllu sem ég velti fyrir mér og olli mér efa, speglað mig í starfinu hans og fann að þetta vildi ég miklu frekar gera en að verða leikari. Sem prestur gæti ég líka talað frammi fyrir fólki og Jón var mikil fyrirmynd í sálgæslu og því að reynast fólki vel í erfiðum aðstæðum. Ég fann þá og vissi að ég yrði að vinna með fólki og að sú vinna yrði að vera mannleg. Ég vildi láta gott af mér leiða og hafði séð að prestsstarfið væri ekki bara stöku sunnudagsmessa heldur mikil samvinna og samvera með fólki í gleði og sorg. Þegar ég svo kom heim og byrjaði í Kvennó var ekkert vafamál hvert ég stefndi, ég hafði fundið mína köllun og þurfti bara stúdentspróf til að byrja í guðfræði. Vinir mínir í Árbænum stóðu sig vel í ræðukeppninni í 10. bekk og ég hélt áfram ræðumennsku í Kvennó og var í fyrsta liði skólans til að fara í úrslit í Morfís.“

Er presturinn feigur?

Guðni Már hefur búið hálfa ævina í Kópavogi þar sem hann unir hag sínum vel með eiginkonu og þremur börnum.

„Ég hef átt tvær fasteignir um ævina og báðar í Kópavogi. Maður verður fljótt stoltur af því að vera Kópavogsbúi og það sýndi sig strax að við vorum flutt í nýjan bæ þegar við fengum inn um lúguna Kópavogspóstinn, Kópavogsblaðið og fleira gott um Kópavog. Ég fann hversu gott það er að vera í Kópavogi og hversu vel samfélagið tekur vel utan um mann. Okkur Ásdísi eiginkonu minni hefur liðið vel hér og börnin, Nói Pétur 20 ára, Dagmar Edda 17 ára og Signý Náð 11 ára eru innfæddir Kópavogsbúar, hafa verið í Skólahljómsveit Kópavogs og æft íþróttir hjá Gerplu, HK og Breiðabliki og smám saman fór hjarta mitt að grænka þótt ég haldi alltaf mest með ÍA og Fylki í fótboltanum,“ segir Guðni sem á uppvaxtarárunum bjó í ár á Akranesi en faðir hans er Skagamaður.

„Á gullaldarárum ÍA fór pabbi alltaf með mig á völlinn þar sem ég var boltasækir og þá eignaðist ÍA mig fyrir lífstíð, fótboltalega séð. Ég hélt svo uppteknum hætti og fór með soninn á ÍA-leiki en daginn sem hann byrjaði að æfa fótbolta með Breiðabliki unnu Blikar sinn fyrsta Íslandsmeistaratitil. Þá spurði ég Nóa hvort hann héldi ekki líka smávegis með ÍA, eins og ég?“

„Það er merkilegt hvað tengslanetið hér er stórt og mikið. Kópavogur er eins og vinalegur bær mitt á höfuðborgarsvæðinu.“

„Pabbi, þeir unnu síðast þremur árum áður en ég fæddist. Af hverju í ósköpunum ætti ég að halda með þeim?“ svaraði Nói. Hann sumsé elskar Blikana og ég var fljótt farinn í óðaönn að steikja hamborgara á hliðarlínunni þar sem maður kynntist Kópavogsbúum heldur betur vel. Það er merkilegt hvað tengslanetið hér er stórt og mikið. Kópavogur er eins og vinalegur bær mitt á höfuðborgarsvæðinu og þegar maður fer í laugina eða Krónuna finnur maður að þetta erum við, Kópavogsbúarnir sem heilsumst og kveðjumst af samhug.“

Guðni á safn ljúfra minninga úr Kópavogi, ekki síst sem tengjast börnunum hans.

„Þegar ég hafði verið prestur í fimm ár og Nói minn var þriggja ára fórum við í sund. Þá spurði hann: „Pabbi, af hverju keyptirðu bara barnamiða fyrir mig? Þarft þú ekki líka miða í sund?“

„Nei, ég er með árskort“, svaraði ég.

„Hvað er það?“

„Þá er ég búinn að borga og kemst alltaf inn án miða“.

Svo kom þögn og fólk heilsaði mér í lauginni: „Sæll, prestur“.

Þá heyrist í mínum manni: „Pabbi, þegar þú deyrð, má ég þá kannski eiga árskortið þitt?“

Þá komu nú vöfflur á viðstadda; Ætli presturinn sé feigur?

Önnur hugljúf Kópavogssaga tengist skírnarathöfn sem við fjölskyldan sóttum í Kópavogskirkju. Á stéttinni fyrir framan kirkjudyrnar lágu hrísgrjón um allt og dóttir okkar spyr: „Af hverju eru hér hrísgrjón?“

„Það var einhver að gifta sig og þá er kastað hrísgrjónum yfir brúðhjónin,“ svaraði ég.

Dóttur okkar þykja hrísgrjón ekkert sérstaklega góð og eftir skírnina spurði hún: „Þegar ég gifti mig getum við þá haft kartöflur?“

Og við erum búin að ákveða að ef hún giftir sig þá köstum við smælki,“ segir Guðni og skellir upp úr.

Hverfiskirkja sem grípur mann

Séra Guðni Már hefur nú verið prestur í Lindakirkju í átján ár og segist vera á réttri hillu.

„Ég nýt þess að vera prestur og finnst hæfileikar mínir njóta sín í starfinu. Ég get verið mjög kærulaus og ég veit að skipulag er ekki minn stærsti hæfileiki, en sem betur fer á ég gott samstarfsfólk sem býr yfir miklum hæfileikum og þolinmæði. Starfið í Lindakirkju gengur mjög vel og aðsóknin er góð. Hér er frábært og eftirsóknarvert kórastarf og gæti Óskar Einarsson kórstjóri bætt við fimmtíu manns á einu bretti ef hann tæki inn alla sem sækja um. Í kórnum er mikið af flottu söngfólki, þar á meðal Eurovision-farinn Diljá og svo voru VÆB hér mikið í messum og unglingastarfinu,“ upplýsir Guðni.

Hann segir trúarlíf Kópavogsbúa ríkulegt, í sókninni séu flestir í þjóðkirkjunni og hlutfall ferminga í sókninni sé hátt.

„Kópavogsbúar eru þakklátir fyrir kirkjurnar sínar og sækja þær vel. Þegar á bjátar í lífinu hefur kirkjan líka reynst mjög vel. Skýrasta dæmið tengist fráfalli Bryndísar Klöru Birgisdóttur á Menningarnótt 2024. Þá áttaði maður sig á hvað kirkjan er fólki mikilvæg. Þegar félagsmiðstöðin og árgangur Bryndísar Klöru ákvað að kalla til krakkana sem voru með henni í Salaskóla kom vel í ljós hvað tengingar skipta miklu máli. Ég hafði fermt 90 prósent þessara unglinga og þegar ég kom inn í aðstæðurnar var þröskuldur þeirra gagnvart mér miklu lægri því þau þekktu mig vel og treystu. Þá sást glöggt hversu mikilvægt það er að eiga hverfiskirkju sem grípur mann, að kirkjan er samfélag sem hjálpar og að samfylgdina eigum við saman.“

Lindakirkja var fermingarkirkja Bryndísar Klöru og segir séra Guðni, sem er einnig vinur fjölskyldunnar, að ómetanlegt hafi verið fyrir aðstandendur að finna samhuginn í hverfinu.

„Á leið til kirkju á útfarardegi Bryndísar Klöru þurfti faðir hennar, Birgir Karl, að stoppa hér á hringtorginu því í veg fyrir hann fór góðgerðarhlaup Salaskóla þar sem allir voru í bleikum bolum að hlaupa til minningar um dóttur hans. Í verslunum hverfisins var jafnframt kertasöfnun og þegar maður ók um hverfið að kvöldi til var kveikt á þessum kertum í öllum gluggum. Samhugurinn var einlægur og maður fann hvað kirkjan hefur stórt hlutverk.“

„Það er svo margt fallegt í sorginni og það er trú í verki.“

Guðni Már starfar í Minningarsjóði Bryndísar Klöru sem hann segir sér afar dýrmætt.

„Það er svo margt fallegt í sorginni og það er trú í verki. Páskarnir sýna okkur það líka á föstudaginn langa þegar allt hrynur og leiðtoginn er krossfestur saklaus. Þannig er lífið stundum, að sakleysið er krossfest. Það hefur verið hluti af sögu mannkyns, eins og upprisan og fólk sem kemur með kærleika og góðar fréttir. Það er einmitt það sem foreldrar Bryndísar Klöru gerðu með söfnunarsjóði í hennar minningu og margir hafa lagt fallegt til, þar á meðal kærleikspítsa frá Dominos, kærleikskristall frá Ölgerðinni og tónleikar víða um land, bleikir bekkir víðs vegar og riddarar kærleikans sem forseti Íslands setti á laggirnar til að svara ákalli þeirra um að láta kærleikann verða að eina vopninu í samfélaginu.“

Bleikur var eftirlætis litur Bryndísar Klöru og settu vinkonur hennar úr Salaskóla af stað bleika byltingu þegar þær ákváðu að halda minningarstund í Lindakirkju.

„Bryndís Klara kvaddi þetta líf á föstudagskvöldi og á sunnudagskvöldi opnuðum við kirkjuna til að taka á móti árgangnum hennar úr hverfinu og Versló. Kirkjan troðfylltist og urðum við að hafa þetta lokaða stund því við hefðum getað fyllt kirkjuna margfalt. Vinkonurnar vildu segja frá því hvernig manneskja Bryndís Klara var og mín fyrstu viðbrögð voru að telja þær ofan af því því mér fannst mikið lagt á sautján ára stelpur að tala fyrir fullri kirkju af sárri sorg. En þær voru búnar að skrifa ótrúlega fallegan texta sem þær höfðu skipt í átta hluta, æfa hann vel og plana að ef ein færi að gráta tæki sú næsta við. Þær ákváðu líka að klæðast bleiku og eftir þessa stund hvatti forseti nemendafélags Versló alla um að mæta í bleiku í skólann daginn eftir. Þessi mikli samhugur hefur hjálpað í sorg og söknuði, og var til mikillar fyrirmyndar hvernig skólarnir og félagsmiðstöðvarnar sameinuðust í verki í minningu Bryndísar Klöru.“

Mannlegt að gráta

Séra Guðni Már er tilfinningaríkur prestur sem nær ekki alltaf að halda aftur af tárunum á sorgarstundum.

„Ég vil auðvitað fara í gegnum jarðarför án þess að beygja af og það gengur yfirleitt. Ef það gerist vonast ég til að lítið hafi borið á því. En þá anda ég djúpt og tel í mig kjark að halda áfram. Stundum þekkir maður vel til eða samhugurinn hreyfir svona við manni. Þá bið ég: „Guð, viltu hjálpa mér í gegnum þetta?“. Ég er auðvitað mannlegur og þótt prestur eigi að vera kletturinn og sá sterki í athöfninni er mannlegt að gráta af sorg og því sem situr í manni á slíkri stundu,“ segir Guðni og vísar í stysta vers Biblíunnar.

„Þar segir: „Þá grét Jesús.“ Mér finnst það gefa okkur ákveðið leyfi til að sýna tilfinningar og við eigum að gera það í sorgarúrvinnslunni. Á öðrum stað í Biblíunni segir: „Meðan ég þagði, tærðust beinin“ og vísar til þess hvernig þögn og innibyrðgar tilfinningar geta tært manneskju andlega og líkamlega.

„Allar tilfinningar þurfa tjáningu og það má ekki byrgja þær inni. Þá tærast beinin.“
Sorgarrannsóknir sýna líka að með hverju tári sem við fellum erum við að losa um sorg og streitu. Niðurstöður sýna að í samanburði við venjulegt vatn er glas af tárum troðfullt af streituhormónum. Allar tilfinningar þurfa tjáningu og það má ekki byrgja þær inni. Þá tærast beinin.“

Sem prestur hefur Guðni setið með fólki í alls kyns aðstæðum, meðal annars körlum sem eiga erfitt með að eignast börn.

„Þá er þráin svo mikil að þeir bresta í grát en biðjast afsökunar á því, eins og þeim hafi verið innprentað að mega ekki gráta og sýna tilfinningar. Þá finnst mér gott að geta vitnað í vers Biblíunnar þegar Jesús grét og gefur þeim leyfi til að gráta, og það sefar. Stundum er eina leiðin að leyfa flóðgáttum tilfinninga að fá sitt flæði, eins og á föstudaginn langa þegar mikill grátur, örvilnan og ringulreið var við krossinn.“

Í erfiðustu aðstæðum og þegar séra Guðni þarf að hreinsa út til að geta farið í gegnum þungar athafnir segist hann vera heppinn með samstarfspresta sína, þau Guðmund Karl Brynjarsson og Dís Gylfadóttur, Áslaugu Helgu Hálfdánardóttur og annað starfsfólk kirkjunnar sem hægt sé að spegla hug sinn hjá.

„Erfiðast finnst mér ef ég þekki syrgjendurna mjög vel. Ég hef kannski tekið að mér athafnir sem hefði verið betra að fela öðrum og þá fer maður yfir faglega girðingu. En svo fæ ég styrk, því ég get þetta ekki einn. Guð er með okkur og heilagur andi. Biblían lýsir andanum þannig að Guð gengur með okkur eins og samferðamaður í gegnum lífið og það hef ég oft upplifað; að fá sendan styrk þegar maður á síst von og það er mjög magnað. Ég sæki styrk í trúna og enn meira þegar verkefni er mjög erfitt, anda djúpt og fer með bæn: „Guð, vertu með mér. Hjálpaðu mér að velja réttu orðin og þegja þegar ég á að þegja.“ Ég geri þetta reyndar fyrir allar athafnir en fyrir þær allra erfiðustu trúi ég að ég sé í Guðs hendi og bið Guð að miðla einhverju stærra; huggun sem oft er ekki sjáanleg.“

En Guðni getur líka hlegið í útförum.

„Já, ég held það sé bæði ljúfsárt og dýrmætt að geta hlegið eða brosað að því sem viðkomandi sagði eða gerði. Ég segi því stundum: „Gráttu ekki yfir því sem búið er. Brostu líka yfir því sem var.“

Vandræðalega mannglöggur

Dæmigerður dagur í lífi prests er ekki til, því enginn dagur er eins.

„Þetta er mjög sérstakt starf. Maður fær að kynnast fólki á mikilvægum og viðkvæmum stundum í lífi þess. Það kemur með börn sín til skírnar og svo tekur maður á móti því í mjög erfiðum aðstæðum. Fermingarbörn eru mjög skemmtileg með sínar pælingar og í kirkjunni er fjölbreytt starf og nærandi samskipti. Það getur verið erfitt í þessu starfi þegar maður hefur einsett sér að klára hluti fyrir dagslok en þá er hringt og eitthvert okkar þarf að fara inn í erfiðar aðstæður sem kalla á tafarlaus viðbrögð. Starfinu fylgir mikill ófyrirsjáanleiki og maður stýrir ekki aðstreyminu. Maður getur verið á leið með börnin í keilu en þarf svo fyrirvaralaust að snúa við því það varð banaslys í umferðinni. En það er líka dýrmætt að fá að vera til staðar og miðla nærveru og stærri boðskap í erfiðum aðstæðum. Það er ótrúleg gjöf að geta stutt,“ segir Guðni.

Eftir átján ár í Lindakirkju er hann orðinn fjölskylduprestur margra og sér um skírnir, fermingar, brúðkaup og jarðarfarir innan fjölskyldna.

„Mér þykir einlæglega gaman að kynnast fólki og held að það sé mikil lykill. Ég er mannglöggur og það liggur frekar vel fyrir mér að muna eftir andlitum, reyndar vandræðalega mikið. Eins og þegar ég bjó á Akranesi í aðeins eitt ár og sextán árum seinna var maður að afgreiða mig í búð, andlit sem ég mundi vel eftir af Skaganum og sagði: „Hey, þú heitir ...!“ og hann horfði á mig eins og ég væri eltihrellir: „Af hverju veit þessi maður svona mikið um mig? Ég hef aldrei séð hann áður.“,“ segir Guðni og hlær dátt.

Hann elskar prestsskapinn.

„Ég lifi og hrærist í þessu en finnst líka mjög gaman að vera með fjölskyldunni og vildi stundum hafa meiri tíma aflögu með þeim. En svo kemur maður stundum heim og er bara úrvinda. Það kemur fyrir að ég hugsa að það væri gaman að prófa annað eða læra nýtt til að fá annað sjónarhorn, því lífið er líka núna hjá mér og ég vildi sannarlega að við hefðum fleiri hendur hér í kirkjunni. Lindasókn ein og sér er orðin stærri en Akureyri og Kópavogsbúum hefur fjölgað um tugþúsundir frá því ég byrjaði en prestum ekki og vonandi bætast við fleiri prestar og djáknar í kirkjuna okkar. Síðustu vikur hafa til dæmis verið mjög strembnar og ég hef áhyggjur af því að geta ekki haldið út næstu tuttugu árin undir svo miklu álagi. Eftir því eftir því sem maður vinnur hér lengur verða tengingarnar fleiri og fjölskyldurnar stækka. Það gerir þetta aðeins erfiðara því mig langar virkilega að vera til staðar fyrir þau sem ég hef sinnt, að vera með fjölskyldum í sorg og gleði.“

Lífshamingja og ljós heimsins

Uppáhalds lag séra Guðna með KK heitir Guðs náð, þar sem sungið er um að þeir sem vilji sjá fái að sjá Guðs náð.

„Það getur stundum verið erfitt að sjá hvernig guð birtist okkur, ekki síst eins og heimurinn er í dag, með styrjöldum og erfiðleikum sem við skiljum ekki. En maður missir ekki sjónar á kærleikanum og í honum birtist Guð. Það eru ótrúlega margir sem ganga á Guðs vegum og sá trú, von og kærleika. Þá er líka áhugavert á tímum hamingjurannsókna og jákvæðrar sálfræði að niðurstöður sýni það sama og Kristur boðaði, eins og þakklæti sem er rauður þráður í Biblíunni og einn mesti hamingjuþáttur og lífshamingja sem fólki hlotnast. Sumir fara meira að segja þá leið að skrifa þrjú þakkarefni á miða og setja í krukku þegar þeim líður illa, og það er að vera opinn fyrir því að jú, þetta er erfitt en hvar sé ég ljós og þá sem hafa verið heilagir í mínum huga? Á allra heilagra messu er hugmyndin einmitt að þakka fyrir þá sem eru farnir en voru okkur heilagir í lifanda lífi, í þeirri merkingu að þeir birtu okkur Guð sem hlýju, kærleika og ljós, og nota það sem drifkraft; já, hvernig get ég orðið slíkt ljós í heiminum.“

„Það er merkilegt að upplifa aukna aðsókn ungs fólks í messur og hitta gallharða töffara sem koma og segja: „Mamma sagði mér að bænin hefði hjálpað henni svo ég fór að prófa og nú er allt að gerast hjá mér.“

Hann segir áberandi að fólk sæki meira í trúna á ný.

„Ég er af kynslóð sem fór í sunnudagaskóla og lærði kristinfræði í skólanum en nú kemur í kirkjuna kynslóð sem gerði það ekki. Hún bara finnur að trúin er þetta trausta haldreipi sem hægt er að leita til og bænin sá friðarstillir sem lætur manni líða betur. Fólk upplifir mátt bænarinnar og að það sé bænheyrt, og því meira sem það gerir af því að biðja sér það lausnir og fleiri tækifæri. Nú er ég að ferma börn sem hafa aldrei þekkt annað en mikið áreiti og spjaldtölvur, en svo koma þau í kirkjuna og fara með Faðir vor sem amma kenndi þeim og ég spyr hvernig þeim líði eftir að hafa farið með bæn. Svarið er alltaf það sama: „Mér líður miklu betur“. Það er merkilegt að upplifa aukna aðsókn ungs fólks í messur og hitta gallharða töffara sem koma og segja: „Mamma sagði mér að bænin hefði hjálpað henni svo ég fór að prófa og nú er allt að gerast hjá mér.“

Með lista af spurningum fyrir Guð

Þegar séra Guðni er spurður hvernig hann geri sér glaðan dag í Kópavogi, svarar hann:

„Mér finnst alltaf gaman að gera mér dagamun með því að njóta lystisemda Kópavogs. Í kringum mig er mikið af góðum bakaríum og við búum í sannkölluðu pítsahimnaríki því frá húsinu mínu er innan við kílómetri í átta mismunandi pítsastaði. Því er hægt að gæða sér á íslenskri pítsu á Flatbökunni eða fara á Castello, Italiano, Saffran, Pure Deli, Pizzuna eða Dominos og svo er Smáralind með alla sína pítsastaði í túnfætinum.

Ég er auðvitað búinn að taka alla þessa pítsastaði út því ég er þannig gerður að ég verð alltaf að vita hvað ég hef í nærumhverfinu mínu. Rétt eins og ég verð alltaf að smakka ef það kemur nýtt nammi í búðarhillu,“ segir Guðni og hlær.

Hann hefur líka yndi af því að horfa á íslensk landslið í boltaíþróttum keppa fyrir land og þjóð.

„Ég er svo miklu betri í að horfa á íþróttir en að stunda þær og ég rækta þann hæfileika. Mér finnst skemmtilegt að lifa mig inn í íþróttir því íþróttir eru eins og lífið sjálft með mótlæti og seiglu og því að fagna því litla sem er vel gert. Lífið er ekki alltaf ein sigurganga en að ná að fagna góðum skotum og mómentum er skemmtileg lífsreynsla og sérstaklega að fylgja handboltalandsliðinu á stórmót. Þar sameinast allir og syngja stoltir þjóðsönginn og alltaf einhver á vellinum sem maður fermdi eða var með í skóla því Ísland er svo lítið land og skemmtilegt,“ segir Guðni sem hefur farið fimm sinnum utan á EM í handbolta.

„Ég er trúaður en ég skil ekki allt og er með langan lista af spurningum sem mig langar að spyrja Guð á efsta degi.“

„Ég skipulegg mig þannig að ég eigi frí í janúar til þess arna. Ég er svo heppinn að fjölskyldan deilir þessu áhugamáli og við höfum einnig fylgt kvenna- og karlalandsliðum Íslands í fótbolta til Hollands, Frakkalands og Rússlands. Þetta fylgir því að vera stoltur af landinu sínu og eru mínar uppáhalds utanlandsferðir.“

Guðni er sannarlega trúaður.

„Ég er trúaður en ég skil ekki allt og er með langan lista af spurningum sem mig langar að spyrja Guð á efsta degi. Eins og af hverju í ósköpunum fékk þessi ekki að lifa lengur? Hví í ósköpunum þurfti þetta barn að missa nákominn? En ég hvíli í því að ég verði að gefast upp og treysta. Það er mín kristna köllun að vera málssvari fyrir þá sem minna mega sín og standa með réttlætinu. Marteinn Lúther var upptekinn af því að köllun okkar allra, sama hvað við erum að fást við, snúist um að þjónusta náungann og vera verkfæri kærleikans, og það finnst mér skipta mestu máli.“

Eftir Þórdísi Lilju Gunnarsdóttur