„Ég var ekki einu sinni orðin læs þegar ég byrjaði að lesa myndir fyrir krakkana sem voru með mér í leikskóla. Þá bjó ég til ævintýri og sögur út frá til dæmis mynd af hesti þótt eitthvað allt annað stæði við myndirnar í bókunum,“ segir Inga Bríet sem á dögunum sigraði stóru upplestrarkeppnina í Kópavogi.

Inga Bríet er í 7. bekk í Snælandsskóla og segist alls ekki hafa átt von á því að vinna. Í upplestrarkeppninni las hún kafla úr bókinni Fjársjóður í Granada og ljóðin Jarðefni eftir Jóhannes úr Kötlum og Kveðju eftir Elínu Eiríksdóttur.

„Það var mjög flottur hópur krakka sem tók þátt í keppninni og þeim mun meira gaman var að vinna. Ég held að lykillinn að sigrinum hafi verið hversu örugg ég var en mér leið mjög vel á sviðinu. Að vinna upplestrarkeppni snýst nefnilega ekki um hversu mörg orð maður les né það að vera góður að lesa, heldur upplesturinn sjálfan, sjálfsöryggi og framkomu, og hversu vel manni tekst að tengja við áheyrendur og auðvitað hvað dómnefndinni finnst. Þá skiptir ekki máli hvort maður sé lesblindur eða með íslensku sem annað mál; allir geta spreytt sig í upplestrarkeppnum. Sjálfri finnst mér gaman að lesa og ég fæ sérstaka tilfinningu fyrir textanum; reyni að skilja um hvað hann er áður en ég les upphátt fyrir aðra. Fyrir mig snerist keppnin því um að þora að tala fyrir framan fólk og vera með gott sjálfstraust.“

Friðardúfur í Himindal

Inga Bríet var fimm ára þegar hún flutti með foreldrum sínum og litlu systur í Kópavog.

„Ég man vel eftir því þegar við fluttum í Kópavog. Mér fannst svo gaman að byrja í fyrsta bekk í Snælandsskóla, að eignast þar marga vini og leika mér í hverfinu. Í kringum skólann er svo gott útivistarsvæði og við erum enn að leika okkur í aparólunni í dalnum. Það er rosalega gaman að vera krakki í Kópavogi því hér er svo vel hugsað um börn og margt hægt að gera. Mitt uppáhald er að fara með vinum mínum í Kópavogslaug, leika mér í dalnum, grúska á bókasafninu og hangsa í Smáralind,“ segir Inga Bríet.

Hún er með eindæmum fjölhæf og hefur tvisvar tekið þátt í ljóðasamkeppni grunnskólanna í tengslum við Ljóðstaf Jóns úr Vör þar sem hún lenti í 2. sæti árið 2024 og hlaut viðurkenningu árið 2025.

„Það er nú ekki hægt að segja að margir á mínum aldri hafi áhuga á ljóðum en flestir taka þátt í þessari ljóðasamkeppni og þegar hægt er að senda inn frumsamin ljóð. Það er gaman að sjá svo marga taka þátt og þótt mér finnist gaman að yrkja ljóð er það enn skemmtilegra fyrir ljóðakeppni því þá er maður með öðrum krökkum á sama báti. Ljóðakeppnin er í janúar og heilinn oftast á fullu í desember.

„Skáldskapurinn þarf ekki að vera djúpur, hann snýst bara um að komast inn í hugarheim annarra.“
Ég sé þá kannski skoppandi laufblað og kem heim full af innblæstri til að yrkja um lauf sem er að fjúka, en hvert? Stundum sem ég ljóð með djúpa merkingu en líka léttari ljóð um hús, lús og mús,“ segir Inga Bríet og tekur dæmi um dýpra yrkisefni.

„Ljóðið sem lenti í 2. sæti var um samkennd. Þá var stríðið í Palestínu að byrja og komið í hausinn á mér. Í ljóðinu orti ég um það að horfa á sama tungl á sama himni; mig heima á Íslandi og einhvern annan sem á svo miklu erfiðara líf en ég. Ári síðar samdi ég ljóð um stað sem ég kallaði Himindal og var rím um alls konar góða hluti sem gætu verið saman í fögrum dal, mögulega líka sprottið af stríði, en líka bara um stað þar sem allir gætu verið saman, bæði menn og dýr, þótt auðvitað geti ekki allir verið bestu vinir allra alltaf. Friðardúfurnar fá að koma þangað til að geta flogið burt með friðarboðskap. Skáldskapurinn þarf ekki að vera djúpur, hann snýst bara um að komast inn í hugarheim annarra.“

Allir svo æðislegir

Inga Bríet er önnum kafin stúlka, enda þyrstir hana í að prófa flest sem hugurinn girnist.

„Ég fór með pabba á söngleikinn Matthildi í Borgarleikhúsinu á sínum tíma, sá þar ótrúlega mörg börn taka þátt í sýningunni og hugsaði með mér að það hlyti vera það skemmtilegasta í heimi. Eftir sýninguna spurði ég mömmu hvort hægt væri að fara á námskeið og í framhaldinu fór ég á alls konar leiklistarnámskeið og svo seinna í prufu í Leiklistarskóla Borgarleikhússins en komst ekki inn. Það var allt í lagi en svo skráði mamma mig aftur í prufu án þess að láta mig vita og þá komst ég inn,“ segir Inga Bríet sem nú er að ljúka öðru ári af þremur í Borgarleikhúsinu.

„Eftir fyrsta tímann kom ég himinlifandi heim og hrópaði: „Allir eru svo æðislegir!“ Það er rosa gaman að vera hluti af hópi krakka sem hugsa svipað og ég er mjög þakklát fyrir það. Stór hluti af þessu er að eignast vini sem eru á sömu skapandi hillunni og ég og geggjað að fara á flug saman. Ég hef eignast marga vini í leikhúsinu sem ég held að verði vinir mínir mjög lengi og löngu eftir að við útskrifumst úr leiklistarnáminu. Þar hef ég líka fengið góða æfingu í að læra texta og lesa af tilfinningu, og það hjálpaði mér örugglega í upplestrarkeppninni,“ segir Inga Bríet sem á sér draum um að verða leikkona í framtíðinni.

„Mér finnst spennandi að hafa skáldaleyfi til að láta hvað sem er gerast, uppgötva að ekkert er ómögulegt og tengja það inn í lífið.“

„Já, leikkona eða leikstjóri, handritshöfundur, leiklistarkennari, listrænn stjórnandi eða hvað sem er í tengslum við sviðslistir. Ég vil vinna og skapa með fólki og draumurinn er að fara í Listaháskólann eftir stúdentspróf. Ég vil frekar segja sögur en að lesa þær. Það tengist leiklistaráhuganum og því að koma fram fyrir fólk. Ég skrifa líka mikið, bæði leikrit og handrit að stuttmyndum, sögur sem geta lifnað við. Mér finnst spennandi að hafa skáldaleyfi til að láta hvað sem er gerast, uppgötva að ekkert er ómögulegt og tengja það inn í lífið. Þannig hef ég í hendi mér að skapa heim með fjörugu ímyndunarafli og það er margt að brjótast um í kollinum á mér,“ segir Inga Bríet kát.

Má ekki taka lífinu of alvarlega

Inga Bríet segist alveg fá menningarlegt uppeldi en þó ekki of mikið.

„Ég myndi ekki vilja vera undir of mikilli pressu frá foreldrum mínum. Ég er mjög sjálfstæð og sjálf opin fyrir möguleikum og óhrædd við að prófa mig áfram í öllu. Ég hef æft sund, fótbolta, körfubolta og lengst af handbolta sem mér finnst æðislega skemmtilegur en vandamálið við Kópavog er hvað hann er langur og stór og það er bara eitt handboltafélag í Kópavogi. Það tekur rúman klukkutíma með strætó að komast upp í Kór. Það er frístundarúta fyrir yngstu börnin í Kópavogi en ekki okkur á miðstiginu. Ég er því í handboltapásu vegna tímaskorts en margar vinkonur mínar eru enn í HK og ég get vel hugsað mér að byrja aftur því það var erfitt að hætta.“

Inga Bríet hefur einnig verið í dansskólum frá þriggja ára aldri og er nú í hiphop-danstímum í World Class þar sem hún æfir dans og kóreógrafíu með stelpunum í hópnum.

„Ég fer í dans tvisvar í viku, söngtíma einu sinni í viku og tvisvar í viku á tveggja tíma leiklistaræfingar. Ég er líka í gítarnámi en áður hafði ég æft saxófón í Skólahljómsveit Kópavogs. Það var æði en af því mér þykir svo gaman að syngja hugnaðist mér ekki að vera alltaf með munnstykkið uppi í mér og færði mig yfir í gítarinn. Fyrst lærði ég á klassískan gítar þar sem var mikið um sígild gítarverk en aftur, þá vil ég syngja meira og sem nú mín eigin lög ásamt því að æfa lög sem ég hlusta á og þekki. Mér finnst róandi að koma á tónlistaræfingu eftir langan dag og gaman að kunna á gítar. Það er mikil stemning í hljóðfærinu og mér finnst mjög gaman að pikka upp lög en vanalega er ég með eitt lag á viku sem ég næ tökum á.“

Uppáhalds tónlistarfólk Ingu Bríetar er íslenska indírokksveitin Súpersport og tónlistarkonan Raye en hún segist hlusta mikið á popp, rokk og rapp.

„Mamma og pabbi eru mínar stærstu fyrirmyndir í lífinu en á leiklistarsviðinu eru það til dæmis Elín Hall, Katla Njálsdóttir og Vigdís Hafliðadóttir. Allar eru þær fjölhæfar og gera þær meira en að leika; þær skrifa líka og syngja. Ég trúi ekki á að vera föst við eitthvað ákveðið, það gæti orðið leiðinlegt til lengdar og ef manni leiðist er ekki gaman og það er ekki skemmtilegt líf. Maður má ekki taka lífinu of alvarlega og ef ég geri mistök vil ég ekki vera of hörð við sjálfa mig. Mig langar líka að komast í hljómsveit. Kannski ég fari í Músíktilraunir seinna og stofni hljómsveit í menntaskóla. Það er aldrei að vita.“

Vel hugsað um börn í Kópavogi

Inga Bríet var ekki nema átta ára þegar hún tók þátt í evrópska verkefninu Vatnsdropanum með öðrum krökkum í Kópavogi. Þemað var Ungir sýningastjórar, í samstarfi við Norðurlöndin og Eistland.

„Verkefni Vatnsdropans hafa verið í tengslum við Heimsmarkmið Sameinuðu þjóðanna númer 14, 15 og 16. Ég tók þátt í verkefninu Líf á landi og var með ljósmyndasýninguna Óboðinn gestur með Þóru Sif sem nú er í menntaskóla en hún var í 10. bekk þegar við unnum það saman. Við fengum tækifæri til að vinna með fólki í faginu eins og Sigríði Rut Marrow ljósmyndara sem fór með okkur um allt, til dæmis á Rútstún þar sem við tókum myndir af plasti og ónáttúrulegum hlutum sem höfðu komið sér inn í náttúruna sem óboðnir gestir. Þetta var í lok Covid 19 og á einni myndinni var gríma sem hafði vafið sig utan um tré,“ útskýrir Inga Bríet um verkið sem var sýnt í Gerðarsafni.

„Lokahátíðin var á Barnamenningarhátíð Kópavogs þar sem ég var stór þátttakandi. Ég fékk að vera fréttakona í einn dag á Stöð 2 fyrir hönd Vatnsdropans og kynna Barnamenningarhátíðina, lesa inn á fréttina og taka viðtal við þáverandi bæjarstjóra.

„Mér finnst mikilvægt að börn fái tækifæri til að hafa áhrif. Kópavogur gerir það vel. Hann gefur börnum tækifæri og sópar að fólki sem hefur vigt í þessum málum og eru með svörin á hreinu.“
Við vorum líka með málþing þar sem komu sérfræðingar sem við fengum að spyrja um allt sem við vildum vita, bæði listafólk og aktivista sem við fengum innblástur frá. Við sem krakkar vorum að berjast við að hafa áhrif og tengja listina við Heimsmarkmiðin,“ segir Inga Bríet full áhuga og orku.

„Það er gaman að fá að vera partur af barnamenningunni sem er mikil hér í Kópavogi. Þarna fann ég að ég vil taka þátt í verkefnum þar sem krakkar fá að láta í ljós það sem þeim liggur á hjarta. Mér finnst mikilvægt að börn fái tækifæri til að hafa áhrif. Kópavogur gerir það vel. Hann gefur börnum tækifæri og sópar að fólki sem hefur vigt í þessum málum og eru með svörin á hreinu. Eins og núna; ef mér finnst eitthvað ekki í lagi, þá læt ég í mér heyra. Þess vegna var ótrúlega gaman að fá að vera þingmaður á barnaþinginu,“ segir Inga Bríet og vísar til þess að hún var kosin til að taka þátt í Barnaþingi Kópavogs í ár.

„Það kom þannig til að Hrund kennarinn minn lét okkur krakkana vita að það væri opið fyrir alla á miðstigi og unglingastigi að sækja um að komast á barnaþingið. Loksins get ég verið með, hugsaði ég og skráði mig. Gerði kynningarmyndband og svo voru kosningar í skólanum þar sem ég og strákur á unglingastiginu vorum kosin til að fara á barnaþingið. Þar var æðislegt að sjá svona marga krakka sem eru til í að gera bæinn betri. Ég vissi alltaf af barnaþinginu og fann að það er raunverulega hlustað á okkur og mig langar mjög til að bjóða mig fram aftur á næsta ári.“

Áherslumál krakkanna á barnaþinginu voru meðal annars hæfileikakeppni í anda Skrekks fyrir unglinga í Kópavogi, jafnt aðgengi fyrir fatlaða og fleiri barna- og unglingabækur á bókasöfnum svo allir finni lesefni við hæfi.

„Líka fleiri vettvangsferðir, frekar en að læra bara í skólastofunni því það gerir miklu meira fyrir okkur krakkana að sjá og upplifa en að skrifa bara í bók. Margar skólabækur eru orðnar gamlar og úreltar og sem krakkar ná ekki að fylgja. Þá þarf að bjóða upp á næringarríkan mat í skólum og hafa opið lengur í sundi. Allt eru það hlutir sem hægt er að breyta en enn eru ekki komin svör við því sem við lögðum til. Á barnaþinginu í fyrra var mikið talað um að börn á unglingastigi í Kópavogi væru þau einu á höfuðborgarsvæðinu sem væru ekki með tölvur og lyklaborð, sem bitnar á þeim í framhaldsskóla þegar þau fara að nota tölvur og hafa ekki einu sinni fingrasetninguna á hreinu. En núna eru komin til okkar hulstur með lyklaborði sem hægt er að tengja við spjaldtölvur sem er mjög góð breyting.“

Vill láta góð verk tala

Inga Bríet er hæfileikarík á mörgum sviðum en hvar ætli hún sé sterkust?

„Ég held að mér takist vel til við allt sem tengist framkomu og sköpun, alveg sama hvað það er. Að búa til dans, sögu, leikrit eða ljóð, í hvaða merkingu sem er, en mér þykir líka gaman að elda og baka, sem er líka skapandi.“

Þegar hún var í 5. bekk tók hún þátt í Nýsköpunarkeppni grunnskólanna ásamt Helenu vinkonu sinni.

„Þegar maður kemst í hóp svona hæfileikaríkra krakka leysist eitthvað úr læðingi og mörg börn eru sterkari en einn fullorðin.“

„Þá hönnuðum við borðspil í anda Alias sem blindir geta líka spilað. Það var með blindraletri, myndum, bókstöfum og upphleyptu spilaborði sem hægt er að spila í hópi og ekkert mál þótt einn eða fleiri séu blindir,“ segir Inga Bríet. Krakkarnir sem komust í úrslit fóru í vinnusmiðjur í Háskólanum í Reykjavík og fengu þar hjálp við að laser-saga og fullvinna spilið.

Fyrir uppfinningu sína og nýsköpun fengu vinkonurnar samfélagsbikar sem Guðni Th. Jóhannesson þáverandi forseti Íslands afhenti þeim.

„Mér finnst gaman að gera eitthvað gott fyrir samfélagið. Krakkar geta fengið mjög gagnlegar, fallegar og góðar hugmyndir sem bætt geta líf annarra eins og stelpan sem vann og hannaði kort sem gamalt fólk og hreyfihamlað getur sett upp að nema við umferðarljós og þannig fengið lengri tíma til að fara yfir götuna. Það er gaman en ekki sjálfsagt að fá að taka þátt í þessu og sömuleiðis að sjá hugmyndir annarra. Þegar maður kemst í hóp svona hæfileikaríkra krakka leysist eitthvað úr læðingi og mörg börn eru sterkari en einn fullorðin. Við erum framtíðin og vinnum að því að gera hana enn betri,“ segir Inga Bríet.

Hún veit hvernig hún vill hafa sína framtíð.

„Fyrir utan að mennta mig vel vil ég passa upp á að hafa gaman og vera góð við annað fólk. Maður má ekki taka sem gefnu að allt sé gott heldur að passa að öllum líði vel. Mig langar að vera í skapandi flæði og ferðast mikið, skoða Asíu, Afríku og Suður-Ameríku, og allan heiminn. Ég er reyndar frekar flughrædd en finnst gaman í útlöndum. Ég vil kanna menningu ólíkra landa en menningarreisa er ekki endilega bara að fara á söfn heldur líka að skoða fólk og smakka mat hvers lands; að sjá menninguna án þess að skoða hana bara á söfnum. Svo er alltaf ótrúlega gaman að fá sér ís. Hann er góður,“ segir Inga Bríet og skellir upp úr.

Langar ekkert að byrja á samfélagsmiðlum.

Í haust fer Inga Bríet á unglingastigið í Snælandsskóla og fyrir því er hún spennt.

„Ég er spennt fyrir félagslífinu og því að prófa eitthvað nýtt, eins og söngvakeppni Félkó. Ég á góðar vinkonur og það verður gaman að fíflast áfram með þeim á unglingastigi, að geta farið á böll og í félagsmiðstöðina og allt.“

Inga Bríet er ekki með samfélagsmiðla og segist þakklát fyrir það.

„Tæknilega er ég komin með aldur til að mega vera á samfélagsmiðlum, sem er þrettán ára, en mig langar ekki til þess. Þetta er sameiginleg ákvörðun mín og foreldra minna og það léti mig ekki líða betur ef ég væri með þá. Ég þarf ekki á þeim að halda. Ég er samt oft í símanum og horfi á þætti á Netflix, og auðvitað les ég en það er vandamál að nú fást fáar vandaðar unglingabækur nema á ensku og ég er að lesa aðeins of barnalegar eða of fullorðinslegar bækur fyrir minn aldur. Ég var nýlega í London þar sem voru heilu deildirnar með spennandi unglingabækur. Ég skil ekki af hverju það er ekki þýtt meira af þeim fyrir íslenska unglinga. Það vantar nýtt lesefni fyrir unglinga á íslensku því það nennir enginn að lesa gömlu bækurnar nema þær séu gersemar. Svo hjálpar upp á orðaforðann að spjalla við mömmu og pabba, og ömmu og afa.“

„Það vantar nýtt lesefni fyrir unglinga á íslensku því það nennir enginn að lesa gömlu bækurnar nema þær séu gersemar.“

Sjálfri finnst Ingu Bríeti mjög gaman að umgangast ömmu sína og afa.

„Ég er mikið með þeim. Afi Gústi er einkabílstjórinn minn og mikið í að skutla mér og þá spjöllum við í bílnum, og svo eldum við og borðum saman með ömmu Maggý. Ég get spjallað endalaust og finnst frískandi að hitta fólk sem maður býr ekki með því þá er hægt að segja frá öllu í smáatriðum. Ég er mjög áhugasöm um líf annarra og í raun allra, hvernig sem það er, og þegar afi hefur verið á alls konar fundum segir hann mér stundum frá og mér finnst það allt áhugavert. Ég hef alltaf haft gaman af því að spjalla við fullorðið fólk, eins og ég er líka mikið með krökkum á mínum aldri. Við erum öll mjög góðir vinir í mínum bekk og gerum mikið saman, förum í sund og í aparóluna í dalnum, og ég er mikið heima hjá vinkonum mínum að tjilla. Þegar við erum að tjilla þá endum við stundum á að hanga í símanum og leiðast smá og þá, nei! Nú förum við út að gera eitthvað skemmtilegt. Systir mín, Iðunn, er tíu ára og við erum líka fínar vinkonur þótt við séum eins og svart og hvítt. Við eigum ólík áhugamál og hún er mikið í fótbolta en samt höfum við alltaf um nóg að tala.“

Heima finnst Ingu Bríeti skemmtilegast að spjalla og spila.

„Við horfum mikið á íslenska þætti og nú erum við að horfa á gamanþættina Hæst sem eru mjög skemmtilegir. Við förum líka á skíði og út að viðra okkur, og erum öll góðir vinir. Við pabbi spilum Scrabble og Pub Quiz og við Iðunn systir spilum til dæmis Uno og Kúkaspilið sem er gæludýraráðgáta um hver kúkaði á gólfið, og við vinkonurnar spilum mikið Bananagrams sem er svipað Scrabble. Það er svo slakandi og hægt að spjalla inn á milli, en það finnst mér nú ekki leiðinlegt,“ segir Inga Bríet og hlær, full tilhlökkunar fyrir framtíðinni, unglingsárunum og sumrinu.

Eftir Þórdísi Lilju Gunnarsdóttur